Παιχνίδια του μυαλού σε παλέτες χρωμάτων (Δυτικά φθινοπωρινά Βαλκάνια)

Ουμάμι

Όλα τα ταξίδια στο τέλος τους αφήνουν μια επίγευση μια ‘γλυκία’ ανάμνηση , μια ‘πικρή’ γεύση όταν μετά την επιστροφή προσγειώνεσαι απότομα στην πραγματικότητα της καθημερινότητας , πάντα ανάλογα και με τις συνθήκες και τις εικόνες που έχεις ζήσει τις προηγούμενες μέρες. Υπάρχει όμως και μια γεύση που δεν μπορείς να την περιγράψεις , μια γεύση που είναι πάνω από την νοστιμιά χωρίς να ξέρεις γιατί, απλώς ο εγκέφαλός σου επεξεργάζεται τις πληροφορίες παίρνει και σου δίνει το αίσθημα της ευφορίας, της νοστιμιάς, της ευχαρίστησης. Η πέμπτη γεύσή είναι αυτή που μένει χαραγμένη μέσα στους νευρώνες του εγκεφάλου και μας κάνει να αναζητάμε την ευχαρίστηση. Το πόσο κοντινός και τόσο μακρινός είναι ο συσχετισμός της μαγειρικής με την ταξιδιωτική εμπειρία είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο, όμως είναι νευρώνες και οι ενδοφρίνες μπορεί να έχουν άλλη άποψη. Το να περάσεις την εμπειρία που βιώνεις, σε κάποιον που δεν μπορεί να καταλάβει γιατί να φύγεις ένα μοτοσυκλετιστικό ταξίδι, τέλη Οκτωβρίου στα βουνά της Βοσνίας , Μαυρουβονίου και δυτικών Βαλκανίων είναι κάποιες φόρες αδύνατο. Για αυτό και το ουμάμι. Εάν δεν το κάνεις, δεν μπορείς να το γευτείς, δεν μπορείς να το καταλάβεις.

Η σκέψη υπήρχε από μέσα καλοκαιριού για ένα ταξίδι στα Βαλκάνια, καταδρομικό με χλμ και χωρίς πολλά μπαγαζια , χωρίς πολύ συγκεκριμένο πλάνο διανυκτερεύσεων, καθαρά ένα οδικής ευχαρίστησης εκδρομικό. Οι μέρες και οι μήνες περνούσαν και φθάσαμε τέλη Σεπτέμβρη να ανοίξουμε τον φάκελο των Δυτικών Βαλκανίων που περίμενε υπομονετικά να πιάσει τα καλύτερα του χρώματα, να ξεπλυθούν οι δρόμοι από τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου, να αδειάσουν οι δρόμοι από τουρίστες, να ασφαλτοστρωθούν για να βγάλουν ένα ακόμη χειμώνα. Οι προγνώσεις του καιρού για το εξαήμερο που διαλέξαμε ήταν ασταθείς. Οι πράσινες κάρτες είχαν τυπωθεί όμως και τίποτα δεν μπορούσε να το χαλάσει. Μέσα σε μία χρόνια που με έκανε να συνειδητοποιήσω πολλά πράγματα, με μεγαλύτερο όλων να μην αναβάλεις τίποτα γιατί κάνεις δεν ξέρει τι ξημερώνει η επόμενη μέρα. Εκεί ψηλά στον ουρανό θα κοιτάμε και θα προσπαθούμε να φτάσουμε. Κάπως έτσι γέμισε ένα εξαήμερο αναμνήσεις, ταξιδιωτικές και οδηγικές εμπειρίες. Γέμισε το μυαλό εικόνες με χρώματα και απόκοσμες κορυφές βουνών, φιλόξενων ανθρώπων και εκατοντάδων χαιρετούρων στον δρόμο.

Το εκδρομικό

Μέρα 1

Ξημέρωμα Παρασκευής 22/10 στην Θεσσαλονίκη το ραντεβού νωρίς με τον Ηλία , τον συνταξιδιώτη μου. Τον Ηλία τον γνώρισα φέτος μέσα σε αυτήν την δύσκολή χρονιά μου , αλλά κάποιες φόρες καταλαβαίνεις αμέσως εάν ταιριάζεις με κάποιον ή όχι. Όταν έπεσε το πλάνο στο τραπέζι λοιπόν δεν το σκέφθηκα καν, εάν και μόλις πριν από λίγες μέρες είχε καταφέρει να ξανανεβάσει το μοτέρ από το gs του , λόγω αλλαγής πηνίου. Είμασταν όμως ακριβώς στο ίδιο mind set. Πάμε να ζήσουμε το ταξίδι να αδειάσει το κεφάλι από μικρές ή μεγάλες σκέψεις της καθημερινότητας. Ένας γρήγορος καφές στην Θεσσαλονίκη πριν δύσει το φεγγάρι και βγούμε στην εθνική για να ξεκινήσουμε. Η πρώτη μέρα είχε θα έλεγε κάποιος διαδικαστικά χλμ μέχρι το Νις της Σερβίας. Εάν και πόσο διαδικαστικά μπορεί να τα πει κάποιος όταν έχεις πλέον 3 χρόνια να βγεις εξωτερικό με την μηχανή. Η προσμονή μεγάλη και τα 400 χλμ μέχρι Νις περνάνε χωρίς να το καταλάβουμε.

Στάσεις στα σύνορα και στα βενζινάδικα και σε λιγότερο από 5 ώρες φτάνουμε Νις. Εκεί θα αφήσουμε τους αυτοκινητόδρομους πίσω μας για όλο το υπόλοιπο ταξίδι. Βραδινός προορισμός της ημέρας το Κοπαόνικ. Η μικρή στάση μας όμως πριν ξεκινήσουμε έγινε στο πάρκο Bubanj. Μέσα στο πάρκο υπάρχει ένα συγκρότημα μνημείων του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου που χτίστηκε για να τιμήσει τη μνήμη των πυροβολισμών και της εκτέλεσης περισσότερων από 10.000 πολιτών του Niš. Τα ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά του μνημεία χαρίσουν τα πρώτα ωραία κλικ στις φωτογραφικές μας , και πλέον νιώθουμε ότι το ταξίδι ξεκινά.

Το ταξίδι είχε ξεκινήσει μαζί και οι εικόνες που παίρναμε από τους επαρχιακούς δρόμους της Σερβίας. Κάπου πριν αρχίσουμε το ανέβασμα μας για Κοπαόνικ σε στάση για τσιγάρο απολαμβάναμε ένα από τα πρώτα ηλιοβασιλέματα της εκδρομής μας. Μπροστά μας μόνο στροφές και φωτογραφικά κλικ.

Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τα τελευταία χλμ προς το χιονοδρομικό με καινούργια άσφαλτο, με το φως της ημέρας να μας αφήνει χιλιόμετρο με το χιλιόμετρο. Μέχρι που πετύχαμε στα τελευταία χλμ, τα συνεργεία οδοποιίας και μας έλεγαν να γυρίσουμε πίσω. Είμασταν όμως πολύ κοντά στο χωριο, και έτσι μια γρήγορη παράκαμψη με λίγο χωματάκι περάσαμε και καταλήξαμε στο Κοπαόνικ με την θερμοκρασία μόλις να αγγίζει τους 0*C. Το Κοπαόνικ είναι σημαντικό χιονοδρομικό κέντρο στη Σερβία, το μεγαλύτερο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Υπάρχουν 25 αναβατήρες σκι. Το κεντρικό τμήμα του οροπεδίου του Κοπαόνικ κηρύχθηκε εθνικό πάρκο , και σε μια κορυφή του υπάρχει μια στρατιωτική βάση. Η στρατιωτική βάση το 1995 βομβαρδίστηκε επανειλημμένα από το ΝΑΤΟ, και ακόμα και σήμερα στο Κοπαόνικ υπάρχουν Νατοϊκές νάρκες διασποράς που δεν έχουν εξουδετερωθεί. Σε χειμερινό, ιστορικό, ίσως και χριστουγεννιάτικό κλίμα , θα κλείσει η πρώτη μέρα του ταξιδιού.

Μέρα 2

Πρωινό ξύπνημα στο ξενοδοχείο με συνοδεία τον ήχο της βροχής στα τζάμια του δωματίου. Ο καιρός σήμερα μυρίζει Βαλκάνια. Μια απόκοσμη ομίχλη και μια υγρασία παντού ! Το ξέρουμε καλά ότι σήμερα δεν θα γλυτώσουμε από τα αδιάβροχα. Αυτό το κομμάτι νάιλον , εφιάλτη κάθε μοτοσυκλετηστή. Αυτό το κόμματι που σε γεμίζει ταλαιπωρία και κάνει πολλούς να μην θέλουν να καβαλήσουν σε αντίστοιχες συνθήκες. Αλλά πως θα εκτιμήσεις τον ήλιο, όταν δεν έχεις γευτεί την βροχή. Φοράμε τα αδιάβροχα και ξεκινάμε.

Η βροχή μας κάνει παρέα μέχρι το Νόβι Παζάρ μόνο, και μετά μας αφήνει χωρίς να ξαναδούμε σύννεφο εως το τέλος του ταξιδιού μας. Και μας αφήνει την πρώτη εικόνα από την πανδαισία χρωμάτων που πρόκειται να ακολουθήσει τις επόμενες μέρες. Οι στάσεις στην αρχή πολλές και μικρές για να απολαύσουμε τα τόπια, μέχρι που αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι όλο το ταξίδι θα είναι έτσι και δεν σταματάμε πια. Δεν είχε νόημα….. Απολαμβάνουμε ορεινές διαδρομές με θέα όλες τις αποχρώσεις του φθινοπώρου.

Στόχος της ημέρας να μπούμε Βοσνία και να είμαστε απόγευμα προς Σαράγιεβο. Κάπου σε ένα βενζινάδικο στο Νοβα Βάρος , ανοίγουμε χάρτες και σκεφτόμαστε να μην μπούμε απευθείας Βόσνια, αλλά να κάνουμε ένα πέρασμα από Μόκρα Γκόρα πρώτα. Το ανέβασμα μέχρι το χωριό είναι από τα πιο ωραία κομμάτια της νοτιοδυτικής Σερβίας. H Μόκρα Γκόρα είναι ένα μικρο χωριό πριν τα σύνορα Σερβίας Βοσνίας με ιδιαίτερη ομορφιά. Είχα ξαναβρεθεί καλοκαίρι εδώ και η αίσθηση που σου αφήνει είναι πάρα πολύ όμορφη. Μπήκαμε πρώτα στο πάνω μέρος του χωριού, που ήταν τα κινηματογραφικά σκηνικά του γνωστού Σέρβου σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα.

Κατεβήκαμε μετά προς το κέντρο του χωριού που βρίσκεται ο ιστορικός σταθμός τραίνου που είναι από τις πιο διάσημες διαδρομές σιδηρόδρομου που μπορεί να κάνει κάποιος στα Βαλκάνια. Όλα είναι τόσο προσεγμένα και όμορφα σε συνδυασμό με μία ζεστή σούπα στο εστιατόριο, και πραγματικά η ώρα περνάει χωρίς να το καταλάβουμε καθόλου.

Η ώρα ήταν ήδη 6 το απόγευμα και οι σκέψεις να αφήσουμε το Σαράγιεβο για αύριο είχαν αρχίσει. Όμως αμέσως έφυγαν και με ένα νεύμα ο ένας προς τον άλλον ξεκινήσαμε για να μπούμε Βοσνία. Νυχτερινή οδήγηση σε μια μαγική διαδρομή με εκατοντάδες τούνελ και διάσχιση φαραγγιών από Βίσεγκραντ μέχρι Σαράγιεβο. Σαν όνειρο χαραγμένο μέσω από ταξιδιωτικά παραμύθια. Μέσα στην νύχτα , εσύ και το φως από την μηχανή σου. Σκέψη καμία. Το μόνο που έσπαγε την ησυχία ο μπάσος ήχος των εξατμίσεων, που σαν βαρύτονος – μπάσος σε μια συγχορδία ηρεμίας, έπαιζε τον δικό του ρόλο για να ολοκληρωθεί το μιούζικαλ. Και το ένα τούνελ διαδεχόταν το επόμενο.

Μετά από περίπου 1,5 ώρα φτάνουμε σχεδόν έξω από το Σαράγιεβο και σταματάμε να δούμε για το τι ξενοδοχεία υπάρχουν διαθέσιμα. Εκεί βλέπουμε ότι κοντά μας είναι το χιονοδρομικό της Jahorina , με το ομώνυμο χωριό και αφού δεν πρόκειται να βγούμε για νυχτοπερπατήματα στην πρωτεύουσα, αποφασίζουμε να αρχίσουμε την ανάβαση για το χωριό. Η ανάβαση απότομη, όπως και η πτώση τις θερμοκρασίας. Μέχρι στιγμής δεν είχαμε δει κάτω από 3-4 βαθμούς πουθενά. Όμως στα τελευταία χλμ οι θερμοκρασίες φλέρταραν με υπό το 0* C. Η υγρασία γινόταν χιονόνερο και έξω από το ξενοδοχείο ξεκίνησε να χιονίζει κανονικά. Έτσι σε άλλο ένα χειμερινό κλίμα κλείνει η δεύτερη μέρα του ταξιδιού.

Μέρα 3

Ξύπνημα με ζεστό καφέ και πρωινό στο ξενοδοχείο, χαζεύοντας τις κορυφές των ελάτων να έχουν λίγο χιονάκι στις άκρες τους. Ο ήλιος ήταν έτοιμος να βγει, για να μας χαρίσει μια υπέροχη μέρα.

Σήμερα η διαδρομή θα ξεκινούσε με πρώτο προορισμό το Ιγκμαν (χιονοδρομικό που φιλοξένησε τους ολυμπιακούς αγώνες του Σαράγιεβο το 1984) . Ολυμπιακές εγκαταστάσεις τεράστιες που έμειναν ανεκμετάλλευτες, ειδικά μετά και την διάσχιση της Γιουγκοσλαβίας. Στέκουν σαν ενθύμιο παλιών μεγάλων δόξων που έζησαν εκεί οι αθλητές τότε. Ημέρες δόξας και αθλητών , χαράς και γιορτής , στέκουν απλά σαν τσιμέντα , απλών οικοδομημάτων μέσα στο δάσος. Περίεργα συναισθήματα σε ένα μέρος γεμάτο ενέργεια και ολυμπιακά βάθρα.

Αφήνουμε πίσω το ολυμπιακό χωριό και μέσω μιας εκπληκτικής διαδρομής αρχίζουμε να κατεβαίνουμε προς Μαυροβούνιο. Μέχρι την Foca, ο δρόμος είναι ορεινός και γεμάτος χρώματα φθινοπώρου. Από την Foca και μετά ξεκινάει το φαράγγι του Tara, με την διαδρομή να απόκτα μια άγρια ομορφιά που όμοια δεν υπάρχει. Πριν το καταλάβουμε είμαστε ήδη στα σύνορα με Μαυροβούνιο. Στο δρόμο πριν τα σύνορα υπάρχουν πολλά σπιτάκια για διαμονή που τα συστήνω μιας σε παλιότερα είχα μείνει, απλώς όλα αυτά τα καταλύματα μόλις τελειώσει η καλοκαιρινή σεζόν κλείνουν.

Περνάμε τα σύνορα για Μαυροβούνιο και ξεκινάει ένας , ίσως μέσα τους 3 καλυτέρους δρόμους που μπορεί να κάνει κάποιος με μηχανή στα Βαλκάνια. Στα σύνορα γενικά δεν είχαμε πουθενά κανένα πρόβλημα. Τυπικός έλεγχός διαβατηρίων μόνο και σε κάποια και την πράσινη κάρτα της μηχανής. Σε κανένα δεν είχαμε κάποιο πρόβλημα στις διελεύσεις μας. Ο δρόμος μέχρι πριν το φράγμα του Pluzine, είναι μέσα στο φαράγγι του Τάρα, και η άσφαλτός είναι άριστη , με τούνελ συνεχώς σκαμμένα στα βράχια. Το τοπίο μαγικό.

Η διαδρομή μας γεμίζει χαμόγελα και εικόνες, και όταν φτάνουμε στην διασταύρωση στο φράγμα ο ήλιος είναι πριν την δύση και παίζει μαγικά παιχνίδια μέσα από τα ανοίγματα των βράχων. Μας προϊδεάζει για τις εικόνες που θα δούμε στο ανέβασμα μας μέχρι να περάσουμε απέναντι στο Ζάμπλιακ.

Λένε πως πότε δεν μπορείς να ζήσεις και να νιώσεις ένα μέρος από την πρώτη φορά που περνάς! Και είναι αλήθεια. Αλλη εποχή άλλη θερμοκρασία και άδειο. Δεν συναντήσαμε άνθρωπο μέχρι να φτάσουμε στις κοιλάδες του Durmitor ,εκτός από ένα αυτοκινούμενο και 2 τρελούς ποδηλάτες ! Παρέα μας ελεύθερα άλογα να τρέχουν πριν δύσει ο ήλιος με την θερμοκρασία να πέφτει πολύ απότομα στα 1900 μέτρα υψόμετρο.

Το Durmitor είναι το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο των Δειναρικών Άλπεων. Στο κέντρο του, το όρος Μπομποτοφ ,με ορθοπλαγίες που κόβουν την ανάσα και την κορυφή του να φτάνει στα 2.523 μέτρα. Σύμφωνα με ένα μύθο που μας εξιστόρησε ο ντόπιος ξενοδόχος μας στο Ζάμπλιακ, Το Durmitor ήταν το δεύτερο σπίτι του Δία. Ερχόταν εκεί όταν ήθελε να ηρεμήσει από την βαβούρα των υπόλοιπων θεών στον Όλυμπο. Έτσι λοιπόν και εμείς, περνώντας την ιστορική μπασκέτα αφεθήκαμε στην ενέργεια του μέρους αυτού, και παρόλο που η θερμοκρασία πάλευε να γράψει θετικό πρόσχημα, δεν αισθανθήκαμε ούτε στιγμή άβολα. Ο ήλιος έδυσε πίσω μας και εμείς κάναμε το πέρασμα μέχρι το Ζάμπλιακ στην λεγόμενη μπλε ώρα. Σας το προτείνω να το δοκιμάσετε κάποια στιγμή. Έτσι θα κλείσει η τρίτη μέρα του ταξιδιού με μια πανσιόν του Ζάμπλιακ, παρέα με έναν καινούργιο φίλο μας, που είδε τις μηχανές από έξω και αποφάσισε να μείνει μαζί μας. Ο Όλιβερ , (γνωστός youtuber , Moto Vibes) με ktm 1290 R ήταν ο μοναδικός μηχανόβιος που πέτυχαμε σε όλο το ταξίδι. Κάπου στις 01:00 τέλειωσαν οι μπύρες, οι ιστορίες, οι προτάσεις διαδρομών και τα πειράγματα. Καληνύχτα από Ζάμπλιακ…… Όνειρα ουμάμι ……

Μέρα 4

Πρωινές ώρες στο Ζάμπλιακ με το ψευτό χιονάκι να μας καλημερίζει και εμείς να χαιρετάμε τον Όλιβερ με χαμόγελα γιατί θα έκανε σήμερα την χθεσινή μας διαδρομή, γνωρίζοντας τι θα έβλεπε!

Αφήνουμε το Ζάμπλιακ και ξεκινάμε την διαδρομή για Μοίκοβατς με πρωινή στάση στην γέφυρα του Τάρα (Đurđevića Tari). Καφεδάκι με θέα και συζήτηση για το απίθανο σε τοπία Μαυροβούνιο. Το Μαυροβούνιο είναι ίσως ο καλυτερος μοτοσυκλετισμός προορισμός στα Βαλκάνια. Συνδυάζει δρόμους- περάσματα σε αλπικά τοπία , φαράγγια, ορεινές διαδρομές σε όλο το οδικό δίκτυο της χώρας με καταπληκτική άσφαλτο. Επίσης ιδιαίτερα στην βόρεια- ανατολική πλευρά του έχει δραστηριότητες όλο τον χρόνο , όπως πεζοπορίες , rafting canyoning σε πανέμορφα ποτάμια. Αντίστοιχα μπορεί κάποιος να κινηθεί και στα κοσμοπολίτικα παράλια του, σε πόλεις όπως το Κοτορ , Μπουντβα, Στεβί Στεφάν κτλ. Μια χώρα γεμάτη ταξιδιωτικούς προορισμούς σε πολύ μικρή γεωγραφική έκταση, και δίπλα μας.

Η διαδρομή μέχρι Μοίκοβατς και από εκεί Biogradska Gora, δεν περιγράφεται ούτε φωτογραφίζεται εύκολα. 80 χλμ οδικής έκστασης μέσω φθινοπώρων πινελιών. Θυμάμαι στην ενδοεπικοινωνία τον Ηλία να φωνάζει τι βλέπουν τα μάτια του και εγώ να ακούω χαμηλά (U2 where the streets have no name) με το gs να στροφάρει όσο πιο γρήγορα μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό μου, που ερχόταν η μια στροφή μετά την άλλη.

Μεσημέρι και φτάνουμε στην Biograska Gora, που είναι ένα δάσος και ένα εθνικό πάρκο στο Μαυροβούνιο του δήμου Kolašin. Ένα από το Παγκόσμιο Δίκτυο Καταφυγίων Βιόσφαιρας της UNESCO, αυτή η περιοχή είναι ένα από τα τρία τελευταία παρθένα τροπικά δάση στην Ευρώπη. Με κεντρικό σημείο την λίμνη Biograd. Υπάρχει ένα μικρό αντίτιμο για την είσοδο στο πάρκο, αλλά πραγματικά το μέρος τα αξίζει και με το παραπάνω. Ειδικά το φθινόπωρο τα χρώματα σε συνδυασμό με τις αντανακλάσεις του νερού της λίμνης είναι μοναδικά. Πρέπει να κάτσαμε πάνω από 2 ώρες εκεί χαζεύοντας και απλά φωτογραφίζοντας την λίμνη.

Με βαριά καρδία αφήνουμε πίσω την λίμνη και βλέπουμε στο gps μια εναλλακτική διαδρομή μέχρι το Πλαβ μέσω Κολασίν και Gornje Luge για να φτάσουμε στα σύνορα Μαυροβουνίο – Αλβανίας. Μια διαδρομή που την είχα προσπαθήσει και παλιότερα να την κάνω και κάπου είχαμε χαθεί με την Αφροδίτη το καλοκαίρι του 2018. Αυτή την φόρα την βρήκαμε με τον Ηλία και ήταν πολύ όμορφη. Σε ακριβώς ίδιο μοτίβο συνεχίσετε η διαδρομή μέχρι τα σύνορα. Όπου και θα αφήσουμε πίσω μας το Μαυροβούνιο μέχρι την επόμενη φορά που θα ξανακυλήσουν οι ρόδες μας εκεί. Τα ξανά λέμε Crna Gora, ίσως και σε κάποιο όνειρο σύντομα….

Περνάμε Αλβανία από το Vermosh. Ένα αδιανόητο πέρασμα που πιστεύω ότι κάθε μοτοσικλετιστής που ταξιδεύει στα βαλκάνια πρέπει να το κάνει. Ο δρόμος είναι χαραγμένος μέσω ενός φαραγγιού με τα βουνά που το σχηματίζει να είναι τεραστία. Νιώθεις ότι οδηγείς σε έναν άλλο πλανήτη, ίσως μέσα σε έναν τεράστιο κρατήρα στην σελήνη. Ο όπως έλεγε ο Ηλίας, μάλλον εδώ έπεσε ο Superman όταν ήρθε στην γη από τον Krypton. Το drone έγραφε συνέχεια εκεί προσπαθώντας να πιάσει κάτι από αυτό που βλέπαμε. Εμείς από εδάφους χαζεύαμε το τοπίο. Μάταια….

Άλλο ένα ηλιοβασίλεμα μας βρίσκει στον δρόμο, έχοντας ξεχαστεί μέσα στην κοιλάδα αυτήν. Ανάβουμε φώτα και κάνουμε μια σβέλτη ανάβαση το πέρασμα του Leqet e Hotit. Φωτογραφίες μόνο χαραγμένες μέσα στο μυαλό μας, αλλά σας συστήνω να το ψάξετε και μετά θα θέλετε να πάτε. Μαζί με τον ουρανό που μαύρισε απότομα από την νύχτα , πρέπει να μαύρισαν και οι τελευταίες ίντσες των ελαστικών μας. Βραδάκι φτάσαμε στην Σκόδρα. Και έκλεισε και η 4 μέρα του ταξιδιού.

Μέρα 5

Σήμερα το πρόγραμμα είχε πολύ πρωινό ξύπνημα μιας και θέλαμε να προλάβουμε το φέρυ στην λίμνη Κομάν που ξεκινούσε στις 09:00 το πρωί. Πρωινό στο πόδι λοιπόν και ξεκινάμε από Σκόδρα προς Κομάν. Είχα διαβάσει πριν το ταξίδι για αυτήν την λίμνη και την εμπειρία του ταξιδιού στην Βόρεια Αλβανία, στα καταραμένα βουνά όπως συχνά αναφέρονται. Η διαδρομή μέχρι το Κομάν είναι περίπου 1 ώρα και κάτι, άλλα ο δρόμος σε πολλά σημεία είναι αρκετά σπασμένος και κακός. Στο τελευταίο κομμάτι υπάρχει ένα τούνελ που περάσαμε, και είναι μέσα από το φράγμα υδροηλεκτρικού εργοστασίου που είχε δημιουργηθεί εκεί. Βγαίνοντας από το τούνελ προβάλει η μικρή αποβάθρα για τις βαρκούλες που μεταφέρουν τους ντόπιους στα χωριά εκεί και το φέρυ που είναι για τουρίστες και οχήματα. Το κόστος της διαδρομής είναι 25€ μαζί με την μηχανή.

Η διάρκεια του φέρυ είναι περίπου 3 ώρες και η λίμνη Κομάν βρίσκεται στον ποταμό Ντριν. Το Κομάν είναι τουριστικό αξιοθέατο στη βόρεια Αλβανία και μερικές φορές συγκρίνεται με τα σκανδιναβικά φιόρδ, εξαιτίας των σχηματισμών των βράχων, των σπηλαίων, των φαραγγιών και των καταρρακτών. Σε κάποια σημεία νοιώθαμε ως άλλοι αργοναύτες διασχίζοντας τις συμπληγάδες πέτρες. Και σε κάποια άλλα πως όταν είμασταν σε κάποιο φέρυ στην Νορβηγία μιας και μαζί ταξίδευαν μόνο κάτι τρελοί Σκανδιναβοί με αυτοκινούμενα! Γυρνούσαμε άμεσα στην πραγματικότητα όμως όταν ο ίδιος ο κατεπάνοις κατέβαινε να κάνει καφέ στο bar του καταστρώματος…… χαχαχα. Αυτό το πλοίο είναι μια μεγάλη ευκαιρία να δείς ποια είναι η ζωή για πολλούς Αλβανούς σε απομακρυσμένες περιοχές, χώρια απομονωμένα τελείως από κάθε μορφή σύγχρονου πολιτισμού. Χαρακτηριστικό τους, η απόλυτη ηρεμία και η ευγένεια των ανθρώπων. Σε αυτές τις μικρές λεπτομέρειες κρύβεται όλη η γεύση και η περιπέτεια ενός ταξιδιού. Πάντως σίγουρα δεν μετανιώσαμε καθόλου το να βάλουμε στο ταξίδι μας και το κομμάτι της Βόρειας Αλβανίας, ίσα-ίσα που ήταν και από τα πιο ωραία!

Αφήνουμε το φέρυ πίσω μας και αρχίσουμε να κυκλώνουμε την Βόρεια Αλβανία από την πίσω μεριά του Theth, Valbona, και όλον τον SH23 στα καταραμένα βουνά. Τα τοπία είναι μαγικά και εμείς οπού βρίσκουμε κάποια ράχη βουνού, πηγαίνουμε να απολαύσουμε θέα. Μπαινοβγαίνουμε σε χωματόδρομους και πάλι στον κεντρικό δρόμο, ο οποίος είναι εκπληκτικός. Η αίσθηση του χρόνου σε εκείνα τα μέρη παύει να ισχύει όπως την νιώθουμε κανονικά. Είμαστε πλέον και στην 5 μέρα του ταξιδιού και όλα είναι σε μια διάθεση απόλυτης ηρεμίας. Έχοντας ξεχάσει τι συμβαίνει πίσω. Το ταξίδι μας ρουφάει….

Έκτος από το μυαλό και τις σκέψεις μας που άδειαζαν με ταχύτατους ρυθμούς, άδειαζαν τα τα ντεπόζιτα από βενζίνη, με του Ηλία το gs σε κάποια φάση να γραφεί 25χλμ range , και το πιο κοντινό βενζινάδικο να είναι στο Kukes, σε απόσταση 35χλμ. Με καλή θέληση όλα γίνονται, και βρίσκουμε τελικά βενζινάδικό λίγο έξω από το Golaj καμία 10 χλμ πριν το Kukes. Ανεφοδιασμός και φεύγουμε για μια άλλη μια εκπληκτική διαδρομή μέσα στην Αλβανία από Kukes για Peshkopi. Μια διαδρομή που ήταν μια έκπληξη πραγματικά γιατί σιγά σιγά κατευθυνόμασταν νότια, αφήνοντας πίσω τα καταραμένα βουνά και νομίζαμε πως θα ήταν μια πιο χαλαρή διαδρομή. Κάναμε λάθος όμως, το φρεσκό-ασφατλοστρωμένο ανατολικό κομμάτι για Peshkopi μέσω Ploshtan και Sllovë, ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Η Αλβανία μας αφήνει με την καλύτερη οδηγική ανάμνηση. Στάση με θέα το όρος Κοράμπ.

Η ψυχολογία πλέον ήταν στα ύψη. Μαζί και η GS μου που τόσα χρόνια δεν μου έχει χαλάσει ποτέ χατίρι, έτοιμη να δεχτεί κάθε πρόκληση που της δίνω στον δρόμο της , είτε στον αέρα της.

Με αυτήν την αίσθηση αφήνουμε από Peshkopi την Αλβανία και μπαίνουμε Σκόπια για βραδινό προορισμό το Μαύροβο. Στα σύνορα πλέον έχει νυχτώσει και κατευθυνόμαστε προς Μαύροβο σε μια ακόμη νυχτερινή διαδρομή περίπου 1 ώρα με ξανά θερμοκρασίες κοντά στους 0*C. Τελευταίο βράδυ του ταξιδιού και χαρίζουμε στους εαυτούς μας κάποιες στιγμές χαλάρωσης στο spa του ξενοδοχείου.

Μέρα 6

Ξημερώνει η μέρα της επιστροφής, κι όλα κυλούν πιο χαλαρά σαν να μην θέλουμε να επιστρέψουμε. Το Μαύροβο είναι ένα χωριό και τουριστικό θέρετρο στα Σκόπια, που εξαιτίας του χιονοδρομικού κέντρου Ζάρε Λαζαρέφσκι, του εθνικού πάρκου και της τεχνητής λίμνης είναι τουριστικός προορισμός καθόλη τη διάρκεια του χρόνου. Τα ξενοδοχεία της περιοχής είναι πολύ προσεγμένα και όμορφα όπως και το ίδιο το χωριό. Στην άκρη της λίμνης υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Νικόλαου η οποία χτίστηκε το 1850, βυθίστηκε κάτω από τα νερά της τεχνητής λίμνης λόγω της κατασκευής του φράγματος, όμως τα τελευταία χρόνια η εκκλησία βγήκε ξανά από το νερό εξαιτίας της ξηρασίας. Είναι ένας προορισμός που σκοπεύουμε να επισκεφτούμε ξανά σίγουρα. Αφήνοντας το Μαύροβο μέσω από μιας ενδιαφέρουσας και στριφτερής διαδρομής από Κίτσεβο – Μπιτόλα για να μπούμε Ελλάδα από τον συνοριακό σταθμό της Νίκης.

Κάπως έτσι φτάνοντας στα σύνορα κλείνει ένα ακόμη ταξιδιωτικό κεφάλαιο. Περνάμε τους τυπικούς ελέγχους στα σύνορα και μετά από ένα γεμάτο εξαήμερο βρισκόμαστε ξανά Ελλάδα. Ένας γρήγορος καφές στην Βεύη και ένα σουβλάκι στην Χαλκηδόνα μας ξαναθυμίζουν γνώριμες γεύσεις. Και όπως είπε ένας φίλος πρόσφατα τα ταξίδια και οι βόλτες είναι σαν τα τρένα, πάνε και έρχονται. Την διαφορά όμως την κάνουν οι άνθρωποι, οι στιγμές και οι αναμνήσεις. Αλλά κάπoιες φορές πρέπει να βγεις από τις γραμμές του τρένου για να ζήσεις το ταξίδι. Και μην ξεχνάτε Where The Pin Shows………………..

2 σκέψεις σχετικά με το “Παιχνίδια του μυαλού σε παλέτες χρωμάτων (Δυτικά φθινοπωρινά Βαλκάνια)

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: